De Einder

Als je snel kijkt , kun je ze nog net zien, daar aan de einder. De idealen, ze vertrekken. 

Hebben hun koffers gepakt omdat ze niet meer nodig zijn. Jarenlang hadden ze een functie in het vakgebied "politiek", maar naarmate er mee welvaart kwam in het land raakten ze sleets.

En gisteren bleek de dag van hun uitzetting. De politiek had ze niet langer nodig, de politiek had besloten dat je in plaats van "idealen hebben" tegenwoordig beter een goed boekhouder kunt zijn.  Met een beetje veel handjeklap kom je dan zelfs als hele kleine partij (en zelfs als net gevallen regeringspartij) nog in aanmerking voor een nieuwe formatie. Een formatie die overigens niet vooraf is gegaan door een stemming o.i.d., nee, het falende kabinet besloot te doen alsof er helemaal geen val was geweest en verzamelde gewoon een aantal andere welwillende pluchelustende mensen om zich heen, die heel toevallig nogal slecht in de peilingen stonden.

En jawel , nog geen 2 dagen later zaten ze kersen te eten. En lief naar elkaar te glimlachen. Ze hadden het m toch maar geschaft. Lovergirl Halsema had haar pion opgedragen nu eindelijk eens toe te happen, het moest toch een keer lukken om naast de grote meneren achter de tafel te zitten. Kereltje Pechtold kon al zijn nietszeggerigheid bij elkaar vegen want zijn meningloosheid paste naadloos op het PR-verhaal van een zieltogend CDA en een schaamteloze VVD.

Het is gefixt, aan de horizon vertrekken de mensen die ooit dachten dat je met meningen en idealen ver kwam. Ze laten het land over aan technocraten en pragmatische kooplui.

Death of a clown

Het kabinet Rutte 1 is omgekomen. Met blijdschap geven wij kennis, dat soort termen.

Een lijdensweg is het geweest voor de club die begon als kabinet Bruin 1 , de club die de rechtse kiezers beloofde dat ze 4 jaar lang kun vingers konden aflikken. Die club, die uiteindelijk net aan een jaar het rechtse roer in handen hield, een roer dat ze onverwachts in handen kreeg.

Het was en blijft immers een rare gedachte dat de kiezer de sleutel voor het oplossen van de crisis in handen geeft van uiteindelijk die mensen die die crisis zelf veroorzaakt hebben: rechts , met zn banken en zn ondernemers en zn aandelen en zn vrije markt en zn garanties, datzelfde rechts heeft het klimaat geschapen voor het pokergedrag van de financiële wereld. uitermate terecht dus dat ze er uiteindelijk ook weer over struikelt: de Brusselse 3procentsnorm zou de echte reden van het ploffen van de rechtse kakelclub zijn.

Wat de toekomst ook moge brengen, wij gaan hier op Poliziek gouden tijden tegemoet en we moeten thans even genieten van de meer dan terechte nederlaag voor de griezelige politiek van de vriendenclub uit het Catshuis.

Proost!!

Je woord

Uitermate koddig hoe de PVV zich kronkelt in een heldere houding rondom het bezoek van de turkse heer Gül.

De partij legitimeert afwezigheid bij officiele aangelegenheden omdat dhr Gül de heer Wilders een "islamofoob' genoemd zou hebben. En dat is blijkbaar een belediging. zeker voor degenie die Gül ietsje eerder een " christen-pester, koerden-mepper, hamas-vriend en islamist" noemde.

Dat dat laatste onder de vrijheid van meningsuiting valt, dat snappen we allemaal. Maar wáár zetten we die opmerking van Gül dan neer?

B(er)ouw

En opnieuw moet er een burgemeester het veld ruimen omdat een bouwproject zwaar de begroting en de planning overschrijdt. College en burgers eisen het hoofd van de GroenLinks-burgemeester omdat de bouw van een trouwzaal (jaja, lekker belangrijk) niet volgens planning en afspraken gaat.

Prima dat er in de politiek af en toe grote opruiming is, maar waarom blijven de bouwbedrijven eigenlijk altijd ongeschonden? Als zij ergens op intekenen, een bepaald bedrag en een traject afspreken dan zijn zij toch minstens net zoveel aan hun afspraken te houden als een college dat het besluit tot die bouw neemt?

Of is de handelswereld niet zo dapper dat ze voor haar afspraken staat? En halen ze er allerlei omstandigheden bij, allerlei redenen waarom ze budgetten met het dubbele mogen overschrijden?

Bij dit soort zaken komt zelden de onderste steen boven, maar ik durf te beweren dat wij in Nederland een collectief falende bouwsector hebben.

Resoluut

Daar buitelen ze weer allemaal even lekker boos overheen, over het NJET en het BÚ SHI van de twee remblokken van de VN-veiligheidsraad. Er zijn zelfs journalisten die nu zover gaan dat ze bij elk slachtoffer dat in Syrië  valt Rusland en China daar voor bedanken.

Terwijl het volgens mij alleen nog maar ging om het opstellen van een resolutie. Daar kan toch niemand over vallen, over een resolutie meer of minder. Immers, tegen Israël lopen er ook al decennialang een aantal VN-resoluties, die echter al evenveel decennialang door het beloofde land worden overtreden. En latere resoluties, daar ging VS altijd tegen opstaan. En dus Nederland ook. Wat rusland en china ook probeerden, trouwens.

  Het is van een gruwelijke voorspelbaarheid dat Rusland en China tegen deze VN-verklaring stemden, maar het is net zo voorspelbaar dat Amerika daar boos over wordt. Zolang de werkelijke angel niet uit dat gebied gehaald wordt, zal de hele wereld op deze manier in twee kampen verdeeld blijven. En we stonden erbij en keken ernaar..

Minister van Zaken

Het woord "sociaal" kunnen we rustig weglaten. Het ministerie dat zucht onder de heerschappij van Henk Kamp heeft het gezicht van de werknemer afgewend en kijkt louter nog naar de werkgever. Het zou dan ook rustig opgeheven kunnen worden en haar 2 , 3 taken onderbrengen bij Economische Zaken.

In CAO onderhandelingen en arbeidsgeschillen wordt stelselmatig de vakbond-kant gemarginaliseerd. De schoonmakers krijgen nu van de werkgevers en het bijbehorende Wientjes-politburo bits beantwoord dat ze nu toch echt te veel eisen en dat zowel loonsverhoging als uitbetaling van ziektedagen écht banen gaat kosten en dat de werkgevers daar echt niet aan kunnen beginnen. Terwijl deze stakenden toch alleen maar vragen om te voorkomen dat ze qua arbeidsrecht teruggaan naar het tijdperk van de Charles Dickens-toneelstukken.

Kamp staat echter vierkant achter de werkgever. Verrast niet.

Nog bonter maakt hij het als hij de werkgevers inderdaad een vrijbrief gaat geven voor een langlopend tijdelijk contract. Drie jaar in slaafse onzekerheid is al niet doenbaar voor de gemiddelde arbeider (immers: geen aankopen, hypotheken, leningen zonder vast arbeidscontract), maar Kamp geeft de 19e eeuws-acterende werkgever van nu graag nog de ruimte om een meerjaren-tijdelijk-contract op te leggen aan de werknemer. Zodat de werkgever de handen vrijhoudt om m eruit te schoppen als zijn ROS-percentages en winstmarges en bonussen weer tegenvallen.

Kamp staat vierkant achter de werkgever. Verrast niet meer.

De democratische paradox

De primary's in de Verenigde Staten bewijzen het opnieuw; hoe goedbedoeld democratie als instrument eigenlijk is, het blijft altijd een manier om een deel van je land monddood te maken.

Zeker in Amerika, waar je traditioneel eigenlijk slechts de keuze hebt tussen twee smaken, wordt om de 4 of 8 jaar de helft van het land niet vertegenwoordigd. De Rommneys en Santorums kunnen nog zo hard roepen dat de zittende president gefaald heeft en geen dadendrang toont, ze beseffen ongetwijfeld dat dat komt door het obstructieve gedrag van de Republikeinen in de senaat, in de wetgevende macht. door de nipte verschillen bij elke verkiezing is het deel dat op de 49 procent blijft steken, vier jaar lang kansloos om idealen en wensen gerealiseerd te zien.

En over vier jaar draait dat weer om. Tijdens Bush morden de democraten en de socialen, tijdens Obama morren de republikeinen en de conservatieven. En zo obstrueert zo'n land zijn eigen ontwikkeling.

Is er dan niet een systeem te bedenken dat ook een tweepartijenstelsel een volksvertegenwoordiging zal moeten kennen van beide afspiegelingen van het volk? Is technocratie dan toch een betere oplossing?

Leverage

Leverage. Het afgelopen jaar één van de favoriete termen in de commerciële sector . Letterlijk vertaald:  'hefboomwerking.'

Een begrip dat zeer logisch aandoet en voor meer dan één situatie te gebruiken is, maar hoe dan ook in één zin te noemen is met woorden als macht en geld. Als de ene afdeling iets van de andere afdeling wil, dan moet daar tegenwoordig wat tegenover staan. De verhouding tussen het een en het ander is heel belangrijk geworden.

Ik vraag mij al tijden af of deze kleine 'politieke' spelletjes in een bedrijf niet 1 op 1 te spiegelen zijn met wat er in de wereldpolitiek gebeurt. Kleinschalig, maar vergelijkbaar. Leverage.

Neem nu bijvoorbeeld Iran. Als ik de afdeling 'Iran' zou besturen binnen het bedrijf 'De Wereld,' wat zou ik dan doen?

Wachten tot die losgeslagen afdeling 'Israël' weer eens wat ellende over de schutting gooit? Al dat geroep van die afdeling laten begaan? Of zou ik gaan dreigen met bijvoorbeeld een kernwapen? Want dat geeft, u raadt het al, leverage : waar het de pogingen van het westen aangaat om te dwarsbomen wat Iran als haar legitieme ambities beschouwt. Ook al is een boycot nou niet bepaald in het belang van mijn afdeling, wij blijven wel mooi in het middelpunt van de belangstelling staan. Leverage.

Ik zou mij als CEO van het westen ernstig afvragen wat het gevaar van Iran nou werkelijk is. Wat als Iran een kernwapen heeft? Zullen ze dat dan ook echt gebruiken? Het is niet bepaald onwaarschijnlijk dat het land dat de Iraanse bom incasseert driedubbel revanche neemt. Ik wist als 6 jarig ventje al dat ik een gevecht met iemand met een grote(re) stok beter niet kon aan gaan. Het enige wat Iran kan bereiken met zo'n wapen is wederzijdse vernietiging. Niet bepaald een ambitie, lijkt mij. Geen leverage.

Daarbij zou ik mij als CEO realiseren dat deze situatie wel heel erg begint te lijken op de aanloop naar de oorlog in Irak. Dat verhaal van vermeende wapens, wereldbedreiging etc. kennen we onderhand wel. Bovendien is het een proces dat de positie van de grote afdeling 'Amerika' binnen het bedrijf al niet veel goeds heeft gedaan. Dat deed het in het verleden niet en zal het ook nu zeker niet doen. Sterker nog: die afdeling is al zo goed als failliet. Geen leverage.

Nee, ik zou als CEO van het westen toch vooral de rust willen bewaken. Stoppen met dat wapengekletter, dat geroep, dat opjagen van elkaar. Neem drie keer adem en kijk even naar de mogelijkheden en opties die er zijn. Bijvoorbeeld sancties, zoals collega Obama heeft voorgesteld. Ik zou als CEO van het westen in ieder geval dat 'stoute' Israel in de hoek zetten en laten afkoelen.

Wie weet laat ik dat bij een volgend teamoverleg een van mijn afdelingschefs doen. Laten we zeggen; volgende week? Had ik al leverage gezegd?